Karta projektu książki
Określ czytelnika, obietnicę i granice pomysłu.
Czy to właściwy arkusz?
Pomysł jest szeroki, a następny fragment jest niejasny.
TWÓJ REZULTATCzytelnik, robocza obietnica, granice i następne zadanie.
Sześć bezpłatnych arkuszy do planowania, pisania wersji roboczej i redakcji. Pobierz PDF z polami do wypełnienia albo edytowalny plik tekstowy lub CSV.

6 arkuszy roboczych · wybierz zadanie, które wykonujesz dzisiaj
Określ czytelnika, obietnicę i granice pomysłu.
Pomysł jest szeroki, a następny fragment jest niejasny.
TWÓJ REZULTATCzytelnik, robocza obietnica, granice i następne zadanie.
Znajdź cel, przeszkodę i zmianę.
Wiesz, co się dzieje, ale spotkanie nie prowadzi do zmiany.
TWÓJ REZULTATBezpośrednia próba, opór i zmiana z konsekwencjami.
Zobacz, co robi każda część manuskryptu.
Chcesz zobaczyć, co rzeczywiście robi istniejąca wersja robocza.
TWÓJ REZULTATJeden wiersz dla każdej jednostki tekstu, jej zmiany i pytania do zbadania.
Połącz twierdzenie ze źródłem i kolejnym sprawdzeniem.
Twierdzenie potrzebuje dowodów, które możesz odnaleźć i zbadać ponownie.
TWÓJ REZULTATŹródło, przeczytany materiał, jego ograniczenia i kolejne sprawdzenie.
Zmień obserwację w zmianę, którą możesz przetestować.
Masz informacje zwrotne, ale nie masz ograniczonej poprawki do przetestowania.
TWÓJ REZULTATObserwacja, jej miejsce w tekście, proponowana poprawka i jej wynik.
Prowadź jasny zapis pomocy i decyzji podejmowanych przez człowieka.
Potrzebujesz rzeczowego opisu pomocy przy określonej edycji.
TWÓJ REZULTATZadanie, pochodzenie, zachowany materiał i kontrole faktycznie wykonane.
Szablon najlepiej działa wtedy, gdy wiesz, co ma ujawnić. Użyj opisu projektu, by zawęzić pomysł na książkę, karty sceny, by opisać zmianę, a planu odtworzonego z tekstu, by rozpisać istniejące strony. Dziennik badań łączy twierdzenie z jego ścieżką dowodową. Plan poprawek oddziela obserwację od proponowanej zmiany. Rejestr użycia AI przypisuje istotnej pomocy miejsce i datę w procesie pracy.
Nie musisz wypełniać wszystkich arkuszy przed pisaniem wersji roboczej. Wybierz jeden i wypełnij go na tyle zwięźle, by pisanie pozostało główną czynnością. Jeśli pole nie pasuje do projektu, zmień jego treść. Rozdział książki non-fiction i kameralne opowiadanie wymagają różnych notatek. Arkusze są celowo dostępne jako edytowalne pliki tekstowe i CSV, by można było korzystać z narzędzi, których już używasz.
Załóżmy, że chcesz napisać podręcznik dla osób organizujących sąsiedzkie spotkanie naprawcze. Określ czytelnika jako osobę organizującą takie wydarzenie po raz pierwszy, a nie „każdego zainteresowanego zrównoważonym rozwojem”. Obietnicą niech będzie pomoc w zaplanowaniu małego pierwszego spotkania pod nadzorem. Zaznacz, że techniczne instrukcje naprawy wszystkich urządzeń wykraczają poza książkę. Następnie wybierz próbny rozdział o tym, jakie rodzaje napraw organizatorzy mogą odpowiedzialnie przyjmować.
Taki opis nie dowodzi, że książka ma odbiorców, ani nie rozstrzyga wszystkich praktycznych pytań. Daje próbkę do sprawdzenia i granicę do oceny. Jeśli zamiast wyjaśnienia powstaje osobiste wspomnienie, to przydatna informacja. Zdecyduj, czy zmienić książkę, czy rozdział. Zachowaj starszy opis, jeśli pomaga zrozumieć zmianę kierunku.
Arkusza można użyć do literatury pięknej, non-fiction lub zwykłego eksperymentu pisarskiego. Przykłady na stronie są fikcyjnymi materiałami dydaktycznymi, chyba że oznaczono je jako autentyczny ekran aplikacji lub zewnętrzne źródło. Zastąp je własnymi notatkami. Nie traktuj przekonującego przykładu jako zweryfikowanych badań ani obietnicy, że to samo podejście sprawdzi się w każdej książce.
Zapisując źródło, zaznacz, co rzeczywiście zostało sprawdzone. Opisując scenę, podaj, co zmienia się w wersji roboczej, a nie co czytelnik ma według twoich nadziei poczuć. Dokumentując użycie AI, nazwij zadanie i sposób wykorzystania wyniku. Te rozróżnienia pozwalają korzystać z arkusza po powrocie do niego kilka tygodni później. Estetyczny formularz jest wartościowy tylko wtedy, gdy uczciwie zachowuje stan twojego myślenia.
Pobrany plik zapisuje się w zwykły sposób obsługiwany przez przeglądarkę. Wybierz nazwę i folder wiążące go z projektem oraz datą. Kopie zapasowe rękopisu przechowuj oddzielnie. Strona nie otrzymuje wypełnionego arkusza i nie synchronizuje go z aplikacją do pisania. Jeśli korzystasz z narzędzia przeglądarkowego, wyeksportuj ważne notatki przed wyczyszczeniem lokalnej pamięci lub zmianą urządzenia.
Pliki CSV służą zapisom w formie tabel, a tekstowe są wygodne do krótkich notatek i drukowania. Sprawdź materiał przed udostępnieniem go innej osobie. Prywatne wywiady, wrażliwe teksty autobiograficzne i dane dostępu wymagają ostrożniejszego postępowania niż współdzielony arkusz. Jeśli projekt tego wymaga, zastosuj odpowiednie zabezpieczenia. Tutejsze materiały są punktem wyjścia do organizacji pracy, nie archiwum ani profesjonalnym systemem dokumentacji.
Opis projektu, karta sceny i plan poprawek mają wersje tekstowe, które możesz rozbudować w dokumencie. Dziennik badań, plan odtworzony z tekstu i rejestr użycia AI mają wersje CSV pozwalające dodawać wiersze. Przygotuj kartę dla każdej sceny, a zapisy badań i rozdziałów przechowuj razem.
Pobierz PDF, wpisz notatkę testową, zapisz plik i otwórz kopię ponownie, by sprawdzić, czy pole zachowało tekst. Wydrukuj jedną stronę, jeśli chcesz pracować na papierze. Pisz odpowiedzi na tyle krótko, by były wygodne do czytania; rozrastające się wyjaśnienie przenieś do edytowalnej wersji towarzyszącej.
Zacznij od planu odtworzonego z tekstu, by opisać istniejące rozdziały. Użyj planu poprawek, gdy potrafisz nazwać problem i zmianę do sprawdzenia.
Nie. Wybierz format, do którego łatwo wrócisz. Obie wersje organizują to samo zadanie; wypełnienie obu zwykle powieliłoby notatki.
Zostaw w polu krótki odsyłacz i rozwiń notatkę w powiązanym pliku tekstowym lub CSV, używając tej samej nazwy projektu i sceny.